Josemaría Escrivá Obras
 
 
 
 
 
 
  Bidea > Pobretasuna > Cap 29
630

Ez ahaztu: gutxien behar duenak dauka gehien. —Ez premiarik sortu zeure buruari.


631

Aska zaitez munduko ondasunetatik. —Maita eta bizi ezazu gogo pobretasuna: pozik gera zaitez soiltasunez eta neurriz bizitzeko nahikoa denarekin.

—Bestela, inoiz ez zara apostolu izango.


632

Egiazko pobretasuna ez da ez edukitzea, baizik eta daukazunari loturik ez egotea: gauzen jabe izateari nahita uko egitea.

—Horregatik, badaude benetan aberats diren pobreak. Eta alderantziz ere bai.


633

Jainko gizon bazara, saia zaitez ondasunak arbuiatzen mundutarrak beraietaz jabetzen saiatzen diren bezala.


634

Munduko gauzei hainbeste zaletasun! —Laster ihes egingo dizute eskuen artetik, ez baitiote hilobira laguntzen ondasunek aberatsari.


635

Ez duzu pobretasun espiriturik, inor konturatu gabe zerbait aukeratzerakoan, zuretzat ez baduzu txarrena aukeratzen.


636

«Divitiae, si affluant, nolite cor apponere» —Ondasunak eskuetara badatozkizu, ez dadila zure bihotza haiei lotu. —Eskuzabalez erabiltzera adoretu zaitez. Baita heroikoki ere, behar balitz.

—Bihotzez behartsu izan zaitez.


637

Ez duzu pobretasuna maite, pobretasunak berarekin dakarrena maite ez baduzu.


638

Zenbat baliabide santu dituen pobretasunak! —Oroitzen al zara? Apostolutza lan hura diru estualdi batean zegoela, zenuen azkeneko sosa ere eman zenion.

—Eta hark—Jaungoikoaren Apaiz— honela 229 esan zizun: «nik ere daukadan guztia emango dizut». —Zu, belauniko. Eta… «Jaungoiko Ahalguztidunaren, Aitaren, Semearen eta Espiritu Santuaren onespena zugana jaitsi eta iraun beza beti», entzun zen.

—Oraindik ere, ongi ordainduta gelditu zinelako ustean zaude.


[Inprimatu]
 
[Bidali]
 
[Palm]
 
[Gorde]
 
-ri itzuli puntua:
Aurrekoa Hurrengoa