Josemaría Escrivá Obras
 
 
 
 
 
 
  Bidea > Garbitasun santua > Cap 4
118

Apaltasunez eskatzen denean ematen du Jaungoikoak garbitasun santua.


119

Zein ederra den garbitasun santua! Baina ez da santu ezta Jaungoikoaren begikoa ere, karitateagandik bereizten badugu.

Karitatea da, garbitasunak ureztatuta, handi egin eta fruitu ezin gozoagoak emango dituen hazia.

Karitaterik gabe, garbitasuna elkorra da, eta haren ur antzuek lokatz, harrokeri bafadak sortzen dituen putzu zikin, bihurtzen dituzte arimak.


120

Garbitasuna? —galdetzen dute, irribarrez. —Gorputza iharturik eta arima ametsik gabe ezkontzara doazenak dira.

Liburu bat agintzen dizuet —Jauna lagun—, izenburutzat «Zelibatoa, Ezkontza eta Garbitasuna» eraman dezakeena.


121

Gizontasun eta garbitasun gurutzada baten premia dugu, gizakia animalia hutsa dela uste dutenen joko basatia gutxitu eta ezabatzeko.

—Eta gurutzada hori zuen eginkizuna da.


122

Asko dira aingeru bezala bizi direnak munduaren erdian. —Zu… zergatik ez?


123

Bizitza garbia eramatea benetan erabakitzen duzunean, garbitasuna ez da zuretzat zama izango: aintzazko koroa izango da.


124

Honela idazten zenidan, mediku apostolu: «Esperientziaz denok dakigu garbiak izan gaitezkeela, erne biziz, Sakramentuak maiz hartuz, eta grinaren lehenengo txinpartak sua handitzen hasi baino lehen itzaliz. Izan ere, garbien artean aurkitzen dira gizonik osoenak, alde guztietatik. Eta lizunen artean, beldurtiak, berekoiak, gezurtiak eta bihozgabeak dira nagusi, gizontasunik ezaren ezaugarriak».


125

Joan gazteak nirekin hizketalditxo bat izatea nahi nuke —esan didazu—. Aholkuak eman eta bihotz garbitasuna iristeko adoretu nazan.

Benetan hori nahi baldin baduzu, esaiozu: adoretsu sentituko zara eta jasoko duzu aholkurik.


126

Jalekeria lizunkeriaren aitzindaria da.


127

Lizunkeriarekin ez zaitez elkarrizketan ari: arbuia ezazu.


128

Lotsa eta eratasuna garbitasunaren senide txikiak dira.


129

Garbitasun santurik gabe ez dago apostolutzan irauterik.


130

Ken iezadazu, Jesus, nire bihotza estaltzen duen ustelkeria lizunez herdoildutako azal hau, nire ariman Parakletoaren ukituak sentitu eta aise jarrai diezaiedan.


131

Gauza edo gertaera lizunez ez hitz egin inoiz, ezta kexatzearren ere. —Hara, pikea baino eranskorragoa da gai hori. —Alda ezazu solas gaia, eta ezin bada, jarrai iezaiozu, garbitasun santuaren premiaz eta edertasunaz hitz eginez, beren arimaren balioa ezagutzen duten gizonen bertuteaz.


132

Ez zaitez koldarra izan «ausartarena» eginez: ihes egin ezazu!


133

Santuak ez dira izaki itxuragabeak izan; mediku modernista batek aztertu beharko lituzkeen kasuak.

Normalak ziren, eta hala dira: haragizkoak, zu bezala. —Eta garaile irten ziren.


134

Haragia zetaz jantzi arren… —Hala esango dizut, arte, zientzia…, baita karitatearen aitzakiaz bere lizunkeria estaltzen duen tentaldiaren aurrean zalantzan ikusten zaitudanean.

Espainiako esaera zahar baten bidez esango dizut: zetaz jantzi arren, haragia beti haragi.


135

Zenbat balio duzun bazeneki!… —San Paulo da hau esaten dizuna: «pretio magno» —prezio handian— erosia izan zara.

Eta gero hauxe esaten dizu: «glorificate et portate Deum in corpore vestro» —gorets ezazu Jaungoikoa eta eramazu zure gorputzean.


136

Haragizko gozamen baten bila ibili zarenean…, a zer bakardadea gero!


137

Une bateko gozamenagatik, behazun eta mingostasun kutsua utzi dizun horrengatik, «bidea» galdu didazula pentsatzea ere!


138

«Infelix ego homo!, quis me liberabit de corpore mortis hujus?» —Ene zoritxarra!, nork askatuko nau heriotzako gorputz honetatik? —Horrela oihu egiten du San Paulok. —Adoretu zaitez: berak ere borrokatzen zuen.


139

Tentaldiaren garaian, pentsa ezazu zeruan itxaroten dizun Maitasunean; susta ezazu zure esperantza, hori ez baita eskuzabaltasunik eza.


140

Ez zaitez kezkatu, edozer gauza gertatu arren, amore ematen ez baduzu. —Nahimenak bakarrik ireki baitezake bihotzaren atea, eta gauza nardagarri horiek bere barruan sartu.


141

Badirudi ozenki entzuten duzula zure ariman: «aurreiritzi erlijioso hori!»… —Eta gero, hitz ederrez, gure haragi eroriaren ahultasun guztien defentsa: «bere eskubideak!».

Hori gertatzen zaizunean esaiozu etsaiari badagoela lege naturala, eta Jaungoikoaren legea, eta Jaungoikoa! —Baita infernua ere!


142

«Domine!» —Jauna!—, «si vis, potes me mundare» —nahi baduzu, garbi nazakezu.

—Zein otoitz ederra legendunaren fedeaz behin eta berriz esateko, Jaungoikoak, zuk eta nik dakiguna gertatzen zaizunean! —Laster adituko duzu Maisuaren erantzuna: «volo, mundare!» —nahi dut, zaitez garbi!


143

Bere garbitasuna gordetzeagatik, Asiseko San Frantzisko elurretan iraulkatu zen, San Benitok bere burua laharrera bota zuen, San Bernardo baltsa izoztu batean murgildu zen… —Zuk, zer egin duzu?


144

Bere bizitza txit garbiak indartsu bihurtzen du San Joan Gurutzearen aurrean. —Beste apostoluek Golgotatik ihes egiten dute: bera, Kristoren Amarekin batera, geratu egiten da.

—Ez ahaztu garbitasunak izaera sendotu, gizondu egiten duela.


145

Madrileko frontea. Hogeiren bat ofizial lagunarte jator eta alaian. Kanta bat entzuten da, gero bestea eta beste bat.

Bibote beltzeko tenientetxo hark lehenengoa bakarrik entzun zuen:

Bihotz erdibiturik

ez dut nahi nik;

nirea ematekotan,

ematen dut osorik.

«Nolako gogortasuna nire bihotza osorik emateko!» —Eta mantso-mantso eta oparo sortu zen otoitza.


[Inprimatu]
 
[Bidali]
 
[Palm]
 
[Gorde]
 
-ri itzuli puntua:
Aurrekoa Hurrengoa